Irfan Čengić SDP-zeleni mladomuslimanski buržujski termit i načelnik opštine Stari Grad sjećanje na bitke za spas Sarajeva 1992. godine obilježio ‘tradicionalno’ dovljenjem na grobu Gazi-Husrev bega, u njegovoj džamiji i na Kovačima.
Ne, nema logike ali to se već zna, tamo gdje počinje SDP i BiH tu prestaje logika. I nema lijeka.
Nezna se kako drugačije protumačiti bezobrazan, namjeran i budalast potez Irfana Čengića mladomuslimana u redovima SDP partije u povodu ‘sjećanja na 02. maj 1992. godine’, uz Dan opštine Stari Grad. Ovaj Dan Opštine je ustanovljen odlukom opštinskog vijeća 21. maja 2001. godine u kojoj stoji da će se svakog 02. maja datum svečano i dostojanstveno obilježavati kao Dan opštine Stari Grad, kada se bitkama po Sarajevu odlučivalo o sudbini i ove opštine i čitavog glavnog bh Grada.
I, tragom tog datum, šta je uradio Čengić?
Kompletnu delegaciju Opštine je odveo prvo na grob Gazi-Husrev Bega gdje mu je odavao počast učenjem dove, zatim u džamiju koju je ovaj turski osvajač dao izgraditi da bi potom ‘sjećanje’ završio kao i svaki SDA politički fićfirić na Kovačima, na grobu i mauzoleju Alije Izetbegovića.
Jednu demokratsku i savremenu odluku Opštine, kao i njegovi prethodnici i kao SDA vjerska bulumeta Čengić je pretvorio u klasični sarajevski štimung. U vjersku islamsku manifestaciju pod okriljem državne sekularne vlasti. Iz toga smo mogli zaključiti da je Sarajevo 02. Maja 1992. godine spašeno zahvaljujući herojskom otporu Gazi-Husrev bega, džemata, islama, hodža i na kraju Alije Izetbegovića.
Gazi Husrev beg (1480-1541) je bio upravnik Bosanskog Sandžaka u Otomanskm Carstvu u prvoj polovini 16. vijeka. Poznat je po tome što je ratovao protiv Mletaka, Mađarske i ondašnjeg Bosanskog Kraljevstva za kojim pati i kojeg priziva svaki osviješteni Bošnjak u novijoj bh istoriji. Sa spašavanjem Sarajeva i bitkama iz zadnjeg bh rata nema ama baš nikakve veze niti zasluge. Eto, ‘nasljednici partizana’ i njihov desničarski vjerski establišment nas poučava da je bilo tako, čim mu uče i klanjaju uz 02. maj.
Čengić, inače potomak mladomuslimanske buržujske bogate porodice ne krije svoju strast prema islamu i vjeri što je nesporno, međutim ovdje je sporno što u sekularnoj državi BiH i istoj takvoj Opštini se sve svodi kao i u SDA Reisovoj bivšoj vlast na vjeru i na islam. Dok se istovremeno zaklinje na ‘baštinu SDPa’ a to je demokratski i sekularni multietnički život u istom takvom Sarajevu.
Gazi-Husrev Beg je ostavio važne zadužbine Sarajevu, između ostalog i Gazi-Husrev Begovu džamiju, sahat kulu, Carevu džamiju i bibloteku, međutim sve to sa ovim Danom Opštine i 02. Majem 1992, nema nikakve poveznice osim ove ‘tradicionane ludosti’ Čengića koja se iz godine u godinu ponavlja.
Nažalost, ovakvu ‘tradiciju’ (p)održava i više od pola članova i funkcionera SDPa, što sve daje posebnu draž Sarajevu i njenoj ‘ljevici’ a tipovima kao što je Čengić sigurnu i dobru stolicu i debelu platu. Sarajevu daju sliku očišćenog i jednonacionalnog grada koji se licemjerno i permanentno naziva ‘Evropskim Jeruzalemom’.
Sarajevo je inače jedini grad u Evropi koji ima spomenika i džamija više nego stanovnika i svaki dan se nešto ili slavi, ili komemoriše ili se prisjeća. Svaka ulica i svaka zgrada iz teške i žalosne istorije ovog grada pretvorena je u spomenik ili muzej iz zadnjeg bh rata. Sam Alija Izetbegović ima nekoliko svojih familijarnih ‘muzeja’ ali i pored toga, sve državne proslave ili podsjećanja počinju i završavaju ili u džamiji ili na Kovačima. Ili u nekakvim haremima iliti džamijskom dvorištu. Kada bi bilo želje i zdrave pameti, bilo bi potrebno sagraditi neki jedinstven spomenik gdje bi državnici obilježavali državne datume, ovako sve se svodi na islamsku agresivnu vidljivost i jedinu prisutnost dok je centar svh podsjećanja i proslava groblje na Kovačima. Nema dalje i nema se kud.
Uostalom, koliko je Sarajevo multietično i zajedničko, dovoljno je samo pogledati zvanične grbove i zastave opština i Kantona. Tu su sve same džamije i džamijske kupole garnirane su sa ratnim ljiljanima. Ili arapske stilizovae lehve.
Da li je u ovoj ‘delegaciji’ klanjača i džematlija Čengića bio iko drugi osim muslimana ili Bošnjaka, da li je iko od Srba i Hrvata učestvovao u bitkama za spas Sarajeva i kako se, ako se slučajno takav tu i zadesio – osjećao taj član delegacije?
Koga briga. Čengića ponajmanje. Njegova crvena SDP kravata je odavno pozelenila. Ako takvih i ima ‘neka se pokriju ušima’ i neka šute, ako im se ne dopada, ‘neka razgule preko Drine ili Save’. I ‘mirna i Jedinstvena i Suverena Bosna’.
Svoje prisjećanje na 1992. i spašavanje Grada, mladi ‘Čenga’ na grobu turskog osvajača i poslije molitve u džamiji pojašnjava ovako.
“2. maj je za mene dan kada smo odbranili grad, državu i slobodu. Danas i narednih dana želim da posvetimo kulturi sjećanja, ali i proslavi. Mi smo pobijedili, odbranili smo slobodu i to su za mene dani ponosa i slave. Naravno da smo pobijedili. Mi kao Hase i Huse u vicevima uvijek pobjeđujemo. Da ne bi Husrev-bega, ne bi danas Čengić imao šta posvetiti kulturi sjećanja.
Nezvanično saznajemo da Sarajevo već duže vremena planira pored već do sada retuširane istorije države i Grada promijeniti i 06. april – Dan Sarajeva. Kakvi partizani i kakvo oslobađanje od fašita, ništa 6. april, treba potražiti koji važniji datum iz 16 vijeka i iz života Husrev-bega. Ili Mustafe Busuladžića. Ideja bivšeg načelnika Abudlaha Skake je sve bliža cilju, Benjamina Karić je sve ushićenija i sretnija a podržava je i rumeni Denis Bećirović.
Čengić Irfan nije jedini koji razmije ‘dane ponosa i slave’.
photo : Irfan Čengić SDP, 02. Maj – sjećanje na bitke Sarajeva, arhiv
