Nepotizam Abdića je bh političko pravilo, ne izuzetak

 

Bh mediji skoro svakodnevno bombarduju javnost o Fikretu Abdiću i njegovom nepotizmu i privatizaciji Opštine Velika Kladuša. Takvi tekstovi, da su izuzetak a ne pravilo, imali bi smisla i povoda, međutim u Bosni i Hercegovini gdje je nepotizam odavno uvriježeno pravilo, skoro pa zakonska norma, mogu poslužiti jedino za zabavu i dokolicu.

Jer, zaista ogavno i odbojno djeluju slike porodice Fikreta Abdića iz opštinskog ureda načelnika ili opštinske vijećnice, budući da liče na porodični foto album, međutim, čitava Bosna je jedna ‘fina porodica’. Počev od Vijeća ministara pa sve do javnih poduzeća. Porodično vladanje i upravljanje državom je najbrutalniji oblik vladavine nekoliko familija, skoro je ozakonjeno upošljavanje najbližih na najvažnije državne funkcije, nakon čega slijedi stranački nepotizam podjele funkcija i vlasti, Abdić nije svojim dolaskom unio nikakvu novinu. Ako bi još pored kćerke Ljilje koja vodi Opštinsko vijeće (a koja je zamijenila sestru Dunju Abdić koja je sada savjetnik, šta li?), sina Ervina koji je također savjetnik Fikret uposlio još suprugu, onda bi se moglo govoriti o nečem novom i drugačijem. Ovako, bh zakonska kopija udomljavanja rodbine na državnim jaslama, čisti je recept bh državne politike i bh poimanje države kao privatne prćije.

Lično, ne smeta mi nasmijana faca abdićeve familije iz opštinskih ureda, kao što rekoh, porodične albume možemo gledati svaki dan od Bihaća do Sarajeva, i natrag, ali to nema osim materijalnog, nikakvog drugog smisla. Koliko je to štetno ne samo za ljudski vid već za samu državu, da o moralu koji je kao kategorija odavno nestao sa bh prostora, dovoljno pokazuje ‘slika’ države. Od opština do predsjedništva.

U državi gdje su na vlasti ratni zločinci, kriminalci, razbojnici i džeparoši koji parazitski sisaju novac i krv bh naroda, ne vrijede nikakve ni zakonske ni moralne norme, tamo vrijede pravila familije Izetbegović i pravila u torove ograđenog i nepismenog bh naroda ‘samo neka je naš’. A ona sežu od odveć prepoznatljive maksime Alije Izetbegovića ‘bolje podoban nego sposoban’ pa do mudrosti Sina mu Bakira ‘kako je velika prednost i uspjeh imati telefonski broj centrale stranke ili vlade’ od bilo koje druge preporuke za neki posao.

I tu je kraj priče. Bakirovo plakanje nad izborom Fikreta Abdića je čisto bespomoćno proseravanje i jednosmjerno bacanje magle u oči. Narod sa istim žarom ako hoće može odgledati i slike Abdićeve familije u vlasti i slike Bakirovog porodičnog albuma i uzduž i poprijeko Bosne. Sa tom razlikom što su slike abdićeve familije u vlasti blagi crno/bijeli retuš porodičnog blaga Izetbegovića, Čengića ili Veladžića, svejedno, pohranjenog u centru Sarajeva. A šta je jedna Opština naspram države ?